| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Paweł Artymowicz |
| Data urodzenia | 24 czerwca 1961 |
| Miejsce urodzenia | Warszawa, Polska |
| Pseudonim | You-Know-Who (używany w blogach) |
| Edukacja | |
| Studia | Uniwersytet Warszawski, astronomia (1980–1985), magister |
| Doktorat | 1990, Centrum Astronomiczne PAN — rozprawa o falach gęstości w galaktykach |
| Habilitacja | 1996, Uniwersytet Warszawski — astrofizyka |
| Zawód i role | |
| Zawód | Astrofizyk, profesor |
| Instytucja | University of Toronto |
| Wybrane dane naukowe | |
| Publikacje (2015) | 88 publikacji, ponad 4000 cytowań |
| Wskaźniki cytowań | h = 31, i10 = 43 (Google Scholar) |
Paweł Artymowicz rozpoczął studia astronomiczne na Uniwersytecie Warszawskim w 1980 roku. Po uzyskaniu stopnia magistra pracował jako asystent w Obserwatorium Astronomicznym UW i w Centrum Astronomicznym PAN, a następnie kontynuował karierę naukową za granicą.
Życiorys i wykształcenie
W latach 1980–1985 studiował astronomię na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego i otrzymał tytuł magistra. W 1984 roku zdobył nagrodę drugiego stopnia w Konkursie Młodych Polskiego Towarzystwa Astronomicznego. Po studiach pracował krótko jako asystent w Obserwatorium Astronomicznym UW i w Centrum Astronomicznym im. Mikołaja Kopernika PAN.
Doktorat uzyskał w 1990 roku na podstawie rozprawy dotyczącej fal gęstości w galaktykach. W 1994 roku otrzymał w Szwecji tytuł docenta na Wydziale Astronomii Uniwersytetu w Sztokholmie. Habilitację w zakresie astronomii, w specjalności astrofizyka, obronił w 1996 roku na Uniwersytecie Warszawskim.
Kariera naukowa i obszary badań
W latach 1986–1990 pracował w Instytucie Teleskopu Kosmicznego (STScI) w Baltimore i równocześnie był doktorantem Johns Hopkins University. Po uzyskaniu doktoratu był stypendystą NASA w Obserwatorium Licka w Santa Cruz w latach 1990–1993. W 1993 roku przeniósł się do Sztokholmu, gdzie w latach 1993–1997 był asystentem naukowym i wykładowcą.
Od 1997 roku pełnił funkcję NFR Senior Researcher w Sztokholmskim Obserwatorium Astronomicznym. Wiosną 2005 roku przeprowadził się do Toronto, gdzie objął stanowisko profesora na wydziałach zajmujących się fizyką i astronomią. Zajmuje się badaniami nad pochodzeniem i ewolucją układów podwójnych i planetarnych, dynamiką dysków, fizyką pyłu międzygwiazdowego oraz częściowo podwójnymi czarnymi dziurami i galaktykami aktywnymi. Buduje i popularyzuje prace związane z superkomputerami oraz fizycznymi podstawami nauki obliczeniowej.
Odbywał pobyty naukowe i współpracował z ośrodkami takimi jak Max-Planck-Institut Jena, Service d’Astrophysique w Saclay, Uniwersytet Hawajski, Université de Grenoble, Princeton University, Kavli Institute for Theoretical Physics oraz Uniwersytet Kalifornijski w Santa Cruz. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Astronomicznego, Międzynarodowej Unii Astronomicznej i American Astronomical Society.
Badania katastrofy smoleńskiej
Artymowicz prowadził obliczenia aerodynamiczne dotyczące ostatnich sekund lotu Tu-154M nr 101 i porównywał je z wynikami raportów Międzypaństwowego Komitetu Lotniczego (MAK) oraz Komisji Badania Wypadków Lotnictwa Państwowego (KBWLLP). Jako krytyk analiz Wiesława Biniendy wskazywał na niezgodności w symulacjach, domagał się publikacji pełnych danych wejściowych do tych symulacji i ostrzegał przed pomijaniem danych eksperymentalnych FAA i NASA.
W kwietniu 2013 roku opublikował korelację zapisu dźwiękowego z kokpitu (CVR) z obrazem terenu i szczątków samolotu, która dokładnie lokalizowała kontakt z drzewami w ostatnich sekundach lotu. W październiku 2013 wystosował list otwarty do prof. Biniendy z prośbą o ujawnienie danych do symulacji. W kolejnych wystąpieniach krytykował tezy o eksplozji w samolocie, argumentując, że zapisy z czarnych skrzynek i badania sekcyjne nie wskazują na wybuchy.
Brał udział w konferencjach naukowych na temat mechaniki w lotnictwie i prezentował symulacje oraz wizualizacje dotyczące uderzenia skrzydła w brzozę i dynamiki samolotu. W 2012 roku miał zostać dopuszczony do dyskusji z przedstawicielami Zespołu Parlamentarnego ds. zbadania przyczyn katastrofy, lecz w tym samym dniu uczestniczył w umówionym spotkaniu w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej w sprawie przekazania wyników badań. Wyraził krytykę pod adresem Zespołu Parlamentarnego, nazywając go "de facto politycznym klubem dyskusyjnym". W 2017 roku wystąpił jako niezależny ekspert na posiedzeniu Parlamentarnego Zespołu Platformy Obywatelskiej, gdzie odniósł się do tezy o ładunku termobarycznym przedstawionej przez podkomisję PKBWL LP.
Ostatni znany publiczny udział w debatach dotyczących katastrofy to wystąpienia na posiedzeniach zespołów parlamentarnych, prezentacje na konferencjach i wypowiedzi medialne, w których przedstawiał wyniki swoich analiz oraz krytyczne uwagi wobec prac innych ekspertów.
