| Podstawowe informacje | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Gustaw Auscaler |
| Data urodzenia | 31 maja 1917 |
| Miejsce urodzenia | Warszawa |
| Data śmierci | 10 listopada 1965 |
| Miejsce śmierci | Izrael |
| Zawód | prawnik karnista; sędzia; rektor; prokurator |
| Wykształcenie | Wydział Prawa i Administracji UW (1947) |
| Przynależność polityczna | KZMP, PPR, PZPR |
| Funkcje i stanowiska | |
| Sędzia Sądu Najwyższego | 1951–1954 |
| Rektor Wyższej Szkoły Prawniczej | 1951–1954 |
| Docent, Instytut Nauk Prawnych PAN | 1953–1956 |
| Odznaczenia | |
| Krzyż Kawalerski | Orderu Odrodzenia Polski (1951) |
| Medal | 10-lecia Polski Ludowej (1954) |
Gustaw Auscaler (ur. 31 maja 1917 w Warszawie, zm. 10 listopada 1965 w Izraelu) był prawnikiem karnistą i działaczem komunistycznym. Pełnił funkcje sędziego Sądu Najwyższego oraz rektora Wyższej Szkoły Prawniczej im. Teodora Duracza.
\n\nJak wyglądał jego życiorys i działalność polityczna?
\nNależał do Komunistycznego Związku Młodzieży Polski. W czerwcu 1946 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a później do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1947–1948 był członkiem Komitetu Miejskiego PPR w Bielsku-Białej i wchodził w skład egzekutywy tego komitetu.
\nW 1947 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W kolejnych latach pełnił funkcje łączące pracę zawodową z aktywnością partyjną na różnych szczeblach administracji i wymiaru sprawiedliwości.
\n\nJak przebiegała kariera prawnicza i naukowa?
\nW grudniu 1948 został skierowany do pracy w prokuraturze przez Komitet Centralny PPR. W latach 1948–1949 był wiceprokuratorem Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie i jednocześnie I sekretarzem POP PZPR przy Sądzie Apelacyjnym w Krakowie. W tym czasie przewodniczył też oddziałowi Zrzeszenia Prawników Polskich w Krakowie.
\nOd października 1949 do września 1950 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Departamentu Nadzoru Prokuratorskiego w Ministerstwie Sprawiedliwości. W 1950–1951 był dyrektorem Departamentu II w Prokuraturze Generalnej. W lutym 1951 został sędzią Sądu Najwyższego i zasiadał tam do 1954. Na posiedzeniu tajnym 20 października 1952 wraz z Emilem Merzem i Igorem Andrejewem zatwierdził wyrok kary śmierci na generała brygady Augusta Emila Fieldorfa.
\nW latach 1951–1954 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Prawniczej im. Teodora Duracza, która później działała jako Ośrodek Doskonalenia Kadr Sędziowskich i Prokuratorskich. W 1953–1956 pracował jako docent w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, a w 1954 uzyskał stopień doktora nauk prawnych. W 1954 przeszedł do pracy naukowej w Instytucie Nauk Społecznych przy Komitecie Centralnym PZPR.
\nW 1957 został wykluczony z PZPR. W grudniu tego samego roku wyjechał z rodziną do Izraela, zmienił imię na Szmuel i podjął pracę jako prokurator rejonowy w Tel Awiwie. Zmarł 10 listopada 1965 w Izraelu.
\n\nJakie napisał publikacje i jakie otrzymał odznaczenia?
\nDo jego publikacji należą prace z zakresu prawa karnego, procedury i orzecznictwa; wybrane tytuły to:
\n- \n
- "Radziecka prokuratura" (1950, współautor Konstantin Pietrowicz Gorszenin) \n
- "Radziecki sąd ludowy" (1951, współautor Konstantin Pietrowicz Gorszenin) \n
- "Stan wyższej konieczności w prawie karnym" (1953) \n
- Materiały Sesji Naukowej PAN 4-9 lipca 1953 r. (1954, współautor Jan Wasilkowski) \n
- "O formach zagarnięcia własności społecznej" (1956) \n
- Teksty nt. przestępstw kierowców i orzecznictwa Sądu Najwyższego (1958) \n
Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski w 1951 oraz Medal 10-lecia Polski Ludowej w 1954.
