| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Piotr Łukasz Andrzejewski |
| Data urodzenia | 2 stycznia 1942 |
| Miejsce urodzenia | Warszawa |
| Zawód | Adwokat, polityk |
| Wykształcenie | |
| Szkoła średnia | II Liceum Ogólnokształcące w Gdyni |
| Uczelnia | Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (magister prawa, 1964) |
| Funkcje publiczne | |
| Senator | I, II, III, IV, VI i VII kadencja |
| Trybunał Stanu | Członek (od 2011), zastępca przewodniczącego (od 2019) |
| Odznaczenia | |
| Najważniejsze | Order Odrodzenia Polski (Kawalerski, Oficerski, Krzyż Wielki) |
Piotr Łukasz Andrzejewski to adwokat i polityk znany z działalności opozycyjnej w PRL oraz z pracy w Senacie RP. Jego działalność obejmuje obronę działaczy „Solidarności”, pracę w komisjach senackich oraz funkcje w Trybunale Stanu.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 2 stycznia 1942 w Warszawie. Ukończył II Liceum Ogólnokształcące w Gdyni. W 1964 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego i uzyskał absolutorium z historii sztuki na tej samej uczelni.
Odbył aplikację sądową i adwokacką. W 1971 rozpoczął praktykę adwokacką. W kolejnych latach łączył praktykę zawodową z działalnością publiczną.
Jak wyglądała jego działalność opozycyjna w PRL?
W 1980 został pierwszym konsultantem prawnym Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Hucie Katowice. Był pełnomocnikiem MKS i autorem pierwszego wniosku o rejestrację NSZZ „Solidarność” w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie. Od 1980 był członkiem związku NSZZ „Solidarność”.
W czasie stanu wojennego pełnił funkcję obrońcy w procesach politycznych działaczy „Solidarności”, m.in. w pierwszym procesie stanu wojennego pracowników Instytutu Badań Jądrowych z Żerania. W związku z prowadzoną działalnością opozycyjną wszczęto wobec niego osiem spraw dyscyplinarnych, a w 1984 Sąd Najwyższy PRL pozbawił go prawa wykonywania zawodu na rok. Od 1983 należał do Komitetu Helsińskiego, współzakładał Helsińską Fundację Praw Człowieka i Narodową Fundację Ochrony Środowiska oraz działał w Klubie Inteligencji Katolickiej w Warszawie.
Jak przebiegała jego działalność publiczna po 1989?
W 1989 zasiadał w Państwowej Komisji Wyborczej jako przedstawiciel Komitetu Obywatelskiego. Jesienią tego samego roku został po raz pierwszy wybrany do Senatu w wyborach uzupełniających w okręgu piotrkowskim. W Senacie I kadencji pracował w komisjach: Praw Człowieka i Praworządności, Samorządu Terytorialnego, Inicjatyw i Prac Ustawodawczych, Spraw Emigracji i Polaków za Granicą oraz w komisji nadzwyczajnej do spraw górnictwa.
W 1991 uzyskał mandat senatora II kadencji z ramienia Wyborczej Akcji Katolickiej. Od 15 grudnia 1991 do 6 września 1992 pełnił funkcję dyrektora generalnego i likwidatora Państwowej Jednostki Organizacyjnej „Polskie Radio i Telewizja”. Później zasiadał w kolejnych kadencjach Senatu — III i IV — pracując m.in. w komisjach ustawodawczych i kultury. W 2005 został wybrany do Senatu VI kadencji z rekomendacji Prawa i Sprawiedliwości, a w 2007 uzyskał reelekcję otrzymując 156 498 głosów i kierował Komisją Kultury i Środków Przekazu.
W wyborach w 2011 nie uzyskał mandatu senatorskiego. 17 listopada 2011 Sejm wybrał go na członka Trybunału Stanu. W 2012 powołano go do zarządu Światowej Rady Badań nad Polonią. 18 listopada 2015 został z rekomendacji PiS ponownie członkiem Trybunału Stanu. 21 listopada 2019 Sejm powołał go na zastępcę przewodniczącego Trybunału Stanu, a 21 listopada 2023 potwierdzono go na tożsamej funkcji. Wszedł także w skład komitetu wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego na prezydenta RP w wyborach 2025 i w 2026 powołano go do Rady Nowej Konstytucji przy Prezydencie RP.
Życie prywatne
Zawarł związek małżeński z filolog Marią Ewą. Ma czworo dzieci. Informacje o życiu prywatnym koncentrują się głównie na tej rodzinnej relacji.
Odznaczenia i wyróżnienia
Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski w 2004, Krzyż Oficerski tego orderu w 2011 oraz Krzyż Wielki w 2020. W 2008 otrzymał Medal „Pro Memoria”. W 1996 wyróżniono go litewskim Medalem Pamiątkowym 13 Stycznia.
W 1988 nagrodzono go w Danii przez Fundację Paula Lauritzena za działalność w obronie praw człowieka. W 2016 i 2021 był powoływany w skład Kapituły Orderu Odrodzenia Polski na kolejne kadencje.
Podsumowanie
- Urodzony 2 stycznia 1942 w Warszawie i wykształcony na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.
- Senator w sześciu kadencjach: I, II, III, IV, VI i VII.
- Obrońca działaczy „Solidarności” w okresie stanu wojennego i współzałożyciel organizacji broniących praw człowieka.
- Członek Trybunału Stanu od 2011, zastępca przewodniczącego Trybunału Stanu od 2019.
- Uhonorowany m.in. trzema stopniami Orderu Odrodzenia Polski oraz medalami za działalność na rzecz pamięci i praw człowieka.
