| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Janusz Anuszewski |
| Data urodzenia | 20 listopada 1925 |
| Miejsce urodzenia | Warszawa |
| Data śmierci | 11 lutego 2003 |
| Zawód / role | działacz partyjny i państwowy; ekonomista; inżynier budownictwa |
| Wykształcenie | |
| SGPiS | pierwszy stopień 1951; drugi stopień 1964, Wydział Ekonomiki Produkcji |
| Wieczorowa Szkoła Inżynierska | Wydział Budownictwa Lądowego, absolwent 1963 |
| Kluczowe stanowiska | |
| Centralny Zarząd Budownictwa | kierownik ds. planowania (1951–1955) |
| Przedsiębiorstwo Budownictwa Miejskiego Warszawa-Południe | dyrektor (1959–1963) |
| Zjednoczenie Przemysłu Betonów | dyrektor (1963–1965) |
| Bank Inwestycyjny | dyrektor naczelny (1965–1968) |
| Komisja Planowania przy Radzie Ministrów | zastępca przewodniczącego (grudzień 1968–luty 1971) |
| Ministerstwo Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych | podsekretarz stanu (luty 1971–lipiec 1975) |
| Centralny Ośrodek Badawczo-Projektowy Budownictwa Ogólnego | wicedyrektor ds. Programu Rządowego PR-5 (1975–1980) |
| Zjednoczenie Budownictwa "Warszawa" | dyrektor ds. techniki i rozwoju (od 1980) |
| Rodzina i odznaczenia | |
| Małżonek | Helena Jaroszyńska |
| Dzieci | córka Teresa, syn Krzysztof |
| Ordery i medale | Order Sztandaru Pracy II klasy (1969); Medal Komisji Edukacji Narodowej (1973) |
Janusz Anuszewski był działaczem partyjnym i państwowym oraz specjalistą w dziedzinie ekonomiki i budownictwa. Zyskał rozpoznawalność dzięki pracy w administracji państwowej i kierowaniu instytucjami związanymi z budownictwem i planowaniem gospodarczym.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Warszawie 20 listopada 1925 roku jako syn Władysława i Jadwigi. W czasie okupacji uczęszczał na tajne komplety organizowane przez nauczycieli XVII Państwowego Gimnazjum przy ul. Polnej. W latach 1943–1944 zdobywał praktykę w zakładzie elektrotechnicznym.
W styczniu 1945 został wcielony do ludowego Wojska Polskiego i służył do marca 1947, osiągając stopień sierżanta-podchorążego. W 1948 zdał maturę w IV Miejskim Gimnazjum w Warszawie. Kształcił się na Szkole Głównej Planowania i Statystyki — pierwszy stopień uzyskał w 1951, drugi stopień w 1964 na Wydziale Ekonomiki Produkcji. W 1963 ukończył Wieczorową Szkołę Inżynierską na Wydziale Budownictwa Lądowego.
Kariera zawodowa i stanowiska w administracji
Po wojnie rozpoczął pracę jako zastępca kierownika finansów w Warszawskiej Spółdzielni Ogrodniczej (1947–1948). Później pracował w przedsiębiorstwach budowlanych, przechodząc od pracownika fizycznego do głównego księgowego (1948–1950). W latach 1951–1955 pełnił funkcję kierownika ds. planowania w Centralnym Zarządzie Budownictwa w Warszawie.
W kolejnych dekadach kierował kilkoma instytucjami: był dyrektorem Przedsiębiorstwa Budownictwa Miejskiego Warszawa-Południe (1959–1963), dyrektorem Zjednoczenia Przemysłu Betonów przy Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (1963–1965) oraz dyrektorem naczelnym Banku Inwestycyjnego (1965–1968). Pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów od grudnia 1968 do lutego 1971, a następnie był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych od lutego 1971 do lipca 1975. W latach 1975–1980 odpowiadał za Program Rządowy PR-5 jako wicedyrektor w Centralnym Ośrodku Badawczo-Projektowym Budownictwa Ogólnego. Od 1980 kierował działem techniki i rozwoju w Zjednoczeniu Budownictwa "Warszawa".
Życie prywatne i odznaczenia
Od 1950 był żonaty z Heleną Jaroszyńską herbu własnego. Miał córkę Teresę i syna Krzysztofa. Za działalność zawodową i społeczną otrzymał Order Sztandaru Pracy II klasy w 1969 roku oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej w 1973 roku za udział w Społecznym Funduszu Budowy Szkół i Internatów.
Zmarł 11 lutego 2003 roku.
