| Leon Babiński | |
|---|---|
| Urodzenie | 13 stycznia 1891, Warszawa |
| Zgon | 11 stycznia 1973, Szczecin |
| Zawód | Prawnik-cywilista, wykładowca |
| Edukacja | Sorbonne (Paryż); Cesarski Uniwersytet Moskiewski (1909–1913) |
| Główne stanowiska | Sekretarz Sądu Najwyższego; wykładowca UW i SGH; rektor WSE w Szczecinie (1948–1951) |
| Małżeństwo | Maria Rutkowska (30 czerwca 1927) |
| Pochówek | Cmentarz Powązkowski, Warszawa (kw. 96-3-1,2,3) |
Leon Babiński urodził się w Warszawie jako syn Leona i Stefanii z Karpińskich. Studiował prawo w Paryżu i w Moskwie, odbył aplikację sądową i adwokacką, a następnie związał się ze służbą publiczną i nauką prawa.
Życiorys i wykształcenie
W latach szkolnych uczęszczał do Gimnazjum im. gen. Chrzanowskiego w Warszawie i brał udział w strajkach szkolnych 1905–1907. Studia prawnicze kontynuował na Sorbonie w Paryżu oraz na Cesarskim Uniwersytecie Moskiewskim w latach 1909–1913, gdzie otrzymał tytuł kandydata nauki i złoty medal. W okresie 1913–1917 odbył aplikację sądową i adwokacką.
Kariera zawodowa i działalność międzynarodowa
Od 1917 pełnił funkcję sekretarza Sądu Najwyższego. W okresie międzywojennym pracował w organach zajmujących się skutkami wojny, był pracownikiem Rady Windykacji Strat Wojennych Tymczasowej Rady Stanu, a w 1919 został zaangażowany do służby w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Reprezentował rząd w Komisji Górnośląskiej w związku ze sporem o Śląsk.
Jako wykładowca prowadził zajęcia w Szkole Nauk Politycznych i na Wolnej Wszechnicy Polskiej, a od 1927 także na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1921–1939 wykładał prawo międzynarodowe i morskie w Szkole Głównej Handlowej, gdzie od 1938 miał tytuł profesora tytularnego. Uczestniczył w pracach nad międzynarodowym prawem morskim i lotniczym, redagował tekst konwencji o ujednoliceniu zasad międzynarodowego przewozu lotniczego i w 1929 zorganizował w Warszawie konferencję, na której tę konwencję uchwalono.
Okres wojenny i praca naukowa po 1945
W czasie II wojny światowej ukrywał się przed Niemcami na Podkarpaciu. Po wojnie podjął pracę naukową w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od 1947 działał w szczecińskim oddziale Akademii Handlowej w Poznaniu, przemianowanym później na Wyższą Szkołę Ekonomiczną.
W szczecińskiej uczelni pełnił funkcję zastępcy rektora w latach 1947–1948, a następnie rektora w latach 1948–1951. Po utworzeniu Politechniki Szczecińskiej w 1955 pracował na Wydziale Inżynieryjno-Ekonomicznym Transportu do przejścia na emeryturę w 1961. Był także członkiem Instytutu Prawa Międzynarodowego w Gandawie oraz członkiem międzynarodowych stowarzyszeń prawników.
Publikacje i odznaczenia
Leon Babiński był autorem ponad 250 publikacji, w tym artykułów w czasopismach zagranicznych. Wybrane opracowania to:
- Prawo cudzoziemców w Polsce (1922)
- Zarys wykładu prawa międzynarodowego prywatnego (1935)
- Prawo przewozowe, cz. 1–3 (1948–1963, z W. Górskim)
- Prawo transportowe (1968, z W. Górskim)
Otrzymał liczne odznaczenia, m.in.:
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1926)
- Złoty Krzyż Zasługi (1938)
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Ordery i odznaczenia zagraniczne — m.in. Wielki Oficer Orderu Świętego Sawy, Komandor Orderu Lwa Białego (Czechosłowacja, 1927) i Oficer Orderu Legii Honorowej (Francja)
Upamiętnienie
W 1971 Politechnika Szczecińska nadała mu doktorat honoris causa. W Szczecinie jego imieniem nazwano ulicę oraz aulę akademicką na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania przy ul. Mickiewicza 64. W 2013 na terenie Cmentarza Centralnego w Szczecinie posadzono Drzewko Pamięci poświęcone jego postaci. Leon Babiński znalazł się również na liście "Szczecinianie Stulecia" sporządzonej w wyniku plebiscytu lokalnych mediów.
