| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 21 lutego 1931, Warszawa |
| Zgon | 10 kwietnia 2015, Warszawa |
| Zawód | historyk, profesor nauk humanistycznych |
| Wykształcenie i praca | |
| Uczelnia | Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (1949–1954) |
| Miejsca pracy | Archiwum Akt Nowych; Instytut Historii PAN; Wojskowy Instytut Historyczny; Wojskowe Biuro Badań Historycznych; Uczelnia Łazarskiego |
| Funkcje i działalność | |
| Stanowiska | Dyrektor WIH i WBBH; prezes Polskiego Towarzystwa Historycznego (1988–1991) |
| Członkostwa | PZPR (1959–1981) |
| Wybrane dane | |
| Liczba publikacji | ponad 400 prac |
| Ordery | Krzyż Komandorski OOP (1999); Krzyż Kawalerski OOP |
Andrzej Ajnenkiel był cenionym badaczem dziejów najnowszych Polski. Pracował nad historią konstytucji i parlamentaryzmu oraz tworzył publikacje dotyczące polityki II Rzeczypospolitej.
Życiorys i wykształcenie
W 1949 roku ukończył Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie. W lutym 1945 roku wstąpił do harcerstwa, a we wrześniu 1945 trafił do oddziału Narodowych Sił Zbrojnych w Podkowie Leśnej. W okresie studiów został aresztowany z powodu uczestnictwa w podziemnej działalności niepodległościowej związanej z tą organizacją.
W latach 1949–1954 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Archiwum Akt Nowych w Warszawie.
Kariera naukowa i zawodowa
W 1979 roku objął stanowisko profesora w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. W 1991 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1987–1988 kierował warszawskim Towarzystwem Miłośników Historii. Następnie w latach 1988–1991 był prezesem Polskiego Towarzystwa Historycznego.
W 1990 roku pracował jako ekspert Senatu RP i Prezydenta RP przy przygotowaniu Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W tym samym roku należał do tzw. Komisji Michnika. W latach 1993–2001 pełnił funkcję dyrektora Wojskowego Instytutu Historycznego, a po przekształceniach organizacyjnych kierował Wojskowym Biurem Badań Historycznych do 31 października 2002 roku.
Był wykładowcą Uczelni Łazarskiego, gdzie kierował Katedrą Historii Prawa. W instytucjach naukowych pełnił także role organizacyjne w partii; w latach 1959–1981 należał do PZPR i był I sekretarzem POP PZPR w Instytucie Historii PAN.
Publikacje i odznaczenia
W dorobku miał ponad 400 prac, w tym kilkanaście książek. Do ważniejszych pozycji należą: "Od rządów ludowych do przewrotu majowego. Zarys dziejów politycznych Polski 1918–1926" (1968), "Spór o model parlamentaryzmu polskiego do 1926 roku" (1972), "Polityka po przewrocie majowym. Zarys dziejów politycznych Polski 1926–1939" (1977) oraz "Konstytucje Polski 1791–1997" (2001).
Był członkiem rad redakcyjnych takich tytułów jak Polski Słownik Biograficzny, Przegląd Historyczno-Wojskowy, Przegląd Wschodni i Czasopismo Prawno-Historyczne. W 1993 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora z ramienia BBWR w województwie stołecznym. Pełnił funkcję kanclerza Kapituły Orderu Odrodzenia Polski w latach 1993–2008. Wyróżniono go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski w 1999 roku oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Życie prywatne
Był synem Stefana i Janiny z domu Rogo. Matka zmarła, gdy miał trzy lata. Dwukrotnie wziął ślub i był ojcem trojga dzieci. Spoczywa na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 64C-4-20/21).
