| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Bolesław Ałapin |
| Data urodzenia | 16 sierpnia 1913 |
| Miejsce urodzenia | Warszawa |
| Data zgonu | 23 czerwca 1985 |
| Miejsce zgonu | Londyn |
| Zawód | lekarz psychiatra |
| Wykształcenie | |
| Uczelnia | Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego |
| Rodzina | |
| Rodzice | Jan Ałapin i Stefania z Dreherów |
| Dzieci | córka Wilga (Zakrzewska) |
| Wybrane prace | |
| 1965 | Pięćset przypadków alkoholizmu u kobiet |
| 1968 | Alkoholizm i toksykomanie |
Bolesław Ałapin był polskim specjalistą psychiatrii, który zdobywał doświadczenie kliniczne przed wojną i aktywnie pracował po 1945 roku. Jego prace naukowe dotyczyły między innymi alkoholizmu i psychofarmakologii.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej jako syn dermatologa Jana Ałapina i Stefanii z Dreherów. Kształcił się w Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie. W 1931 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego.
W czasie studiów pracował w pracowni anatomopatologicznej Szpitala na Czystem i działał w Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie”. Dyplom lekarza otrzymał w czerwcu 1937 roku, a prawo wykonywania zawodu w marcu 1939. Po studiach pracował jako asystent wolontariusz na oddziale neurologicznym Szpitala na Czystem.
Jak wyglądała jego służba i doświadczenia wojenne?
8 września 1939 zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego i służył w Szpitalu 111a jako sierżant podchorąży. Następnie przedostał się do Lwowa, gdzie pracował w klinice neurologiczno-psychiatrycznej. Od lutego 1940 do lipca 1941 pełnił funkcję ordynatora w Szpitalu Psychiatrycznym w Kulparkowie.
W 1941 wrócił do Warszawy i pracował w oddziale neurologicznym Szpitala na Czystem przeniesionym na teren getta pod kierunkiem Eufemiusza Hermana. W 1942 uniknął deportacji i przez pewien czas ukrywał się. W 1943 dołączył do oddziału partyzanckiego Tadeusza Sztumberka-Rychtera, a w 1944 wstąpił do Armii Berlinga. Po aresztowaniu przez NKWD trafił do obozów w Riazaniu, Diagilewie i Czerepowcu, a w październiku 1947 otrzymał zaświadczenie repatriacyjne w Brześciu nad Bugiem.
Działalność zawodowa po 1945 roku i prace naukowe
Po powrocie do kraju krótko pracował w Ubezpieczalni Społecznej w Łodzi. Od lipca 1948 pełnił wolontariat w Klinice Psychiatrycznej Akademii Medycznej w Warszawie. W 1951 został mianowany starszym asystentem, a w czerwcu 1952 uzyskał tytuł doktora medycyny.
We wrześniu 1952 objął stanowisko ordynatora oddziału obserwacyjnego w Tworkach. W 1962 otrzymał tytuł docenta i został ordynatorem oddziału psychosomatycznego w Szpitalu Wolskim. Cztery lata później został samodzielnym pracownikiem naukowym Instytutu Psychoneurologicznego. Po wydarzeniach marca 1968 stracił pracę, a w 1969 nie powrócił z kongresu w Belgii i pozostał na emigracji.
W Wielkiej Brytanii pracował w Horton Hospital w Epsom i w Hill End Hospital w St Albans. Przeszedł na emeryturę w 1981 roku. Był autorem kilkudziesięciu prac naukowych, w tym książek o alkoholizmie i toksykomanii z 1965 i 1968 roku.
Życie prywatne
W 1935 poślubił Stanisławę Grynbaum, koleżankę ze studiów. Podczas wojny para się rozeszła, a rozwód uzyskali w 1948 roku. Kolejną żoną była Stanisława Sznaper-Zakrzewska; ślub odbył się 20 maja 1950, a małżeństwo zakończyło się w lutym 1954.
Z tego związku pochodzi córka Wilga Zakrzewska, która później zasłynęła jako brydżystka. W 1954 zawarł trzeci związek małżeński z Ewą Szachnowską.
Najważniejsze fakty
- Data urodzenia: 16 sierpnia 1913 w Warszawie.
- Pełnił funkcje ordynatora w Kulparkowie, w Tworkach i w Szpitalu Wolskim.
- Autor kilkudziesięciu prac naukowych, w tym książek z 1965 i 1968 roku.
- Po 1969 pozostał na emigracji i pracował w szpitalach w Wielkiej Brytanii.
- Zmarł 23 czerwca 1985 w Londynie; prochy spoczywają przy kościele św. Andrzeja Boboli.
