| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Jerzy Ambroziewicz |
| Urodzenie | 1 stycznia 1931, Warszawa |
| Śmierć | 11 kwietnia 1995, Warszawa |
| Zawód | Dziennikarz, reporter, redaktor |
| Wykształcenie | |
| Uczelnia | Wydział Dziennikarstwa, Uniwersytet Warszawski (1953) |
| Najważniejsze funkcje | |
| Redaktor naczelny publicystyki | Telewizja Polska (1973–1976) |
| Korespondent | Polskie Radio i TVP we Włoszech (1976–1979) |
| Redaktor naczelny | "Dziennik Telewizyjny" (1979–1980) |
| Dyrektor | Warszawski Ośrodek Telewizyjny (1980–1983) |
| Odznaczenia i nagrody | |
| Ordery | Order Odrodzenia Polski (stopnie: komandor, oficer, kawaler) |
| Inne | Złoty Krzyż Zasługi; laureat nagród dziennikarskich, m.in. im. Juliana Bruna |
Jerzy Ambroziewicz urodził się 1 stycznia 1931 w Warszawie i zmarł 11 kwietnia 1995 w tym mieście. Zawodowo zajmował się reportażem polityczno-społecznym i pracą redakcyjną w radiu oraz telewizji. W latach młodzieńczych działał w Szarych Szeregach, a wykształcenie dziennikarskie uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim w 1953 roku. Później występował zarówno jako autor tekstów prasowych, jak i twórca programów telewizyjnych.
Jakie były początki i wykształcenie?
W 1943–1945 należał do Szarych Szeregów, organizacji harcerskiej działającej w okupowanej Polsce. Studia na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego zakończył w 1953 roku. Bezpośrednio po uzyskaniu dyplomu rozpoczął pracę w tygodniku "Po prostu", gdzie publikował w pierwszych latach swojej kariery. W 1956 współautorsko opublikował artykuł "Na spotkanie ludziom z AK", który trafił też do książki o tym samym tytule.
Jak przebiegała kariera dziennikarska?
W latach 1953–1957 pracował w "Po prostu", a następnie związany był z "Argumentami" w latach 1969–1973. Pełnił obowiązki reportera polityczno-społecznego i publikował setki artykułów publicystycznych. Napisał także kilkanaście książek reporterskich i popularnych.
W 1973 został redaktorem naczelnym publicystyki Telewizji Polskiej i kierował tą sekcją do 1976 roku. Kolejne lata spędził jako korespondent Polskiego Radia i Telewizji Polskiej we Włoszech w latach 1976–1979. Po powrocie objął stanowisko redaktora naczelnego "Dziennika Telewizyjnego" (1979–1980), a potem kierował Warszawskim Ośrodkiem Telewizyjnym w latach 1980–1983. Był też członkiem PZPR i w latach 1979–1981 zasiadał w Komitecie Warszawskim tej partii.
Jakie napisał książki i jakie programy tworzył?
Ambroziewicz był autorem kilkunastu książek reporterskich i publicystycznych. Do najbardziej znanych należała Zaraza z 1965 roku, opisująca epidemię czarnej ospy we Wrocławiu, oraz pozycja "Watykańskie ABC". Tworzył cykle telewizyjne, między innymi "Bez apelacji" wspólnie z Ryszardem Wójcikiem oraz "Godzina szczerości" razem z Januszem Rolickim. W uznaniu dorobku otrzymał wiele nagród dziennikarskich, w tym wyróżnienia im. Juliana Bruna.
Jakie miał odznaczenia i przynależności?
Wyróżniono go kolejno stopniami Orderu Odrodzenia Polski: kawaler, oficer i komandor. Otrzymał także Złoty Krzyż Zasługi za zasługi w pracy dziennikarskiej. Te odznaczenia stanowią część oficjalnego potwierdzenia jego działalności zawodowej.
Był członkiem kilku organizacji młodzieżowych i zawodowych: ZHP, OMTUR, ZMP oraz PZPR. Po zakończeniu pracy dziennikarskiej podjął obowiązki kierownicze w firmie należącej do Sobiesława Zasady i zajmował stanowisko dyrektora do śmierci w 1995 roku.
Najważniejsze fakty w skrócie
- 1931–1995: lata życia.
- Ukończył Wydział Dziennikarstwa UW w 1953.
- Redaktor naczelny publicystyki TVP w latach 1973–1976.
- Autor książki "Zaraza" (1965) i kilkunastu innych pozycji.
- Korespondent we Włoszech 1976–1979; członek Komitetu Warszawskiego PZPR 1979–1981.
