Zdzisław Ambroziak

Zdzisław Ambroziak to były polski siatkarz, który po karierze sportowej pracował jako trener oraz dziennikarz i komentator. W kadrze narodowej rozegrał 220 spotkań i wystąpił na igrzyskach olimpijskich w 1968 i 1972 roku.

Jak wyglądała kariera klubowa?

W Polsce reprezentował cztery kluby ze stolicy: Orła Warszawa, Spójnię Warszawa, AZS-AWF Warszawa i Skrę Warszawa. W barwach AZS-AWF sięgnął po tytuły mistrza kraju w 1965, 1966 i 1968 oraz zdobył wicemistrzostwo Polski w 1967 i 1970. W 1969 wywalczył brązowy medal mistrzostw kraju, a w 1970 dotarł do finału Pucharu Polski.

W 1972 roku otrzymał zgodę na wyjazd za granicę i wyemigrował do Włoch. Grał w Gorenie Padwa w latach 1972–1976 — pierwszy sezon w Serie B, potem trzy sezony w Serie A. W sezonach 1977–1979 występował w Volley Gonzadze Mediolan w Serie A1. Karierę zawodniczą zakończył w 1981 roku w Di.Po. Vimercate, występując w lidze regionalnej i Serie A2.

Jak grał w reprezentacji Polski?

W latach 1963–1972 wystąpił w reprezentacji Polski 220 razy. Debiutował na dużej imprezie międzynarodowej podczas mistrzostw Europy 1963, gdzie Polska zajęła szóste miejsce. Zagrał na igrzyskach olimpijskich w Meksyku w 1968 roku — drużyna uplasowała się na piątej pozycji — oraz w Monachium w 1972 roku, gdzie Polska zajęła dziewiąte miejsce.

Do najważniejszych wyników w barwach narodowych należy brązowy medal mistrzostw Europy 1967 w Stambule — pierwszy medal polskiej kadry mężczyzn w tej imprezie. Występował także na mistrzostwach świata w 1966 (6. miejsce) oraz 1970 (5. miejsce). Grę w reprezentacji zakończył po wyjeździe do Włoch, tuż przed okresem największych sukcesów drużyny narodowej.

Jak dalej potoczyła się kariera i praca trenerska?

Po zakończeniu gry pozostał we Włoszech i pracował jako trener. W sezonie 1984/85 prowadził Di.Po. Vimercate i przyczynił się do awansu z Serie A2 do Serie A1. Klub zwolnił go w grudniu 1985 roku, w połowie sezonu 1985/86, z powodu słabszych wyników w najwyższej klasie rozgrywkowej.

Jak pracował jako dziennikarz i komentator?

Z dziennikarstwem związał się jeszcze jako siatkarz, od 1966 roku. Przez długi czas współpracował z redakcją Sportowca — w latach 1969–1990. Później publikował w Nowej Europie (1991–1993) oraz w Gazecie Wyborczej (1998–2003). Komentował mecze siatkarskie i zawody tenisowe w telewizji — m.in. w TVP i polskim Eurosporcie.

Czego dotyczyło jego życie prywatne i śmierć?

Urodził się jako syn Stanisława Ambroziaka i Wacławy Anny z domu Rozenthal. W 1961 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Prusa w Warszawie, a w 1972 roku obronił pracę magisterską na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, na kierunku trenerskim. W młodości myślał o karierze muzycznej - uczył się gry na fortepianie i jako licealista zarabiał występami w lokalach gastronomicznych.

Był żonaty z reprezentantką Polski w wioślarstwie, Ewą z domu Gołębiowską, z którą miał troje dzieci. Zagrał niewielkie role w filmach Juliusza Machulskiego Deja vu i Kiler-ów 2-óch oraz w jednym z odcinków serialu Matki, żony i kochanki. Poddał się zabiegowi, który miał uwolnić go od migren; wystąpiły komplikacje i zapadł w śpiączkę. Zmarł 23 stycznia 2004 roku w Warszawie. Spoczął na cmentarzu parafii Opatrzności Bożej w Wesołej.

Podsumowanie

• Urodził się 1 stycznia 1944; zmarł 23 stycznia 2004.
• W reprezentacji Polski rozegrał 220 spotkań i wystąpił na IO 1968 i 1972.
• Trzykrotny mistrz Polski z AZS-AWF Warszawa: 1965, 1966, 1968.
• Karierę we Włoszech łączył z późniejszą pracą trenerską, awansując z Di.Po. Vimercate do Serie A1.
• Pracował jako dziennikarz i komentator prasowy oraz telewizyjny; publikował m.in. w Sportowcu i Gazecie Wyborczej.